Aşağıdaki bloklar özet geçiş değildir; kredi komitesi ve saha finans diliyle mekanizma, davranış tuzağı ve teşhis sırasını açar.
Mekanizma
Yoğunlaşma riski, gelirin ve alacağın az sayıda müşteride toplanmasıdır. Tek müşteri payı %30–40’ı aştığında fiyat, vade, stok ve hatta yatırım kararları müşterinin pazarlık gücüne geçer. Müşteri sipariş keser, vade uzatır veya konkordato alırsa tedarikçinin nakit döngüsü tek noktadan kırılır. Banka bu yapıyı “güçlü müşteri” değil “tek noktaya bağlı nakit” olarak okur.
Davranış tuzağı
Türkiye’de “büyük müşteri referanstır”, “onlarla çalışmak itibardır” inancı yoğundur. Ciro büyüdükçe bağımlılık fark edilmez; aksine gurur kaynağı olur. Teminat ve alternatif müşteri geliştirme “sonra”ya bırakılır çünkü sipariş varken acil görünmez.
Defter ve kasa
Ciro ve alacak yüksek görünür; risk tek müşteri davranışına bağlıdır. Alacak “sağlam” sanılır çünkü müşteri büyüktür; oysa büyük müşterinin gecikmesi veya mühleti, küçük müşteri gecikmesinden daha yıkıcıdır. Defterdeki alacak, teminatsızsa likit varlık değildir.
Saha / komite okuması
Komite ilk 5 müşteri payını, tek müşteri alacağının özkaynağa oranını, teminat/sigorta varlığını ve müşteri kaybı stres testini ister. “O müşteri giderse ne olur?” sorusuna 13 haftalık nakit cevabı yoksa yoğunlaşma kritik okunur.